Wat jij niet ziet, draag ik.
Entre les Éclats is een portretreeks van zeven jongeren tussen 11 en 23 jaar die leven met een onzichtbare ziekte, aandoening of beperking.
Met dit project wil ik aandacht vragen voor wat vaak verborgen blijft. Veel van deze jongeren dragen dagelijks uitdagingen met zich mee die voor de buitenwereld niet zichtbaar zijn. Toch definieert hun aandoening niet wie ze zijn. Daarom wilde ik hen niet fotograferen als slachtoffers, maar als veerkrachtige mensen met een eigen verhaal.
Mijn inspiratie vond ik in de Japanse kunst van kintsugi, waarbij gebroken porselein met goud wordt hersteld. De breuken worden niet verborgen, maar maken deel uit van het verhaal. Die gedachte vormde de basis van dit project.
Door een vliesdoek als fysieke en symbolische barrière te gebruiken, ontstaat een beeld waarin de jongeren tegelijk zichtbaar en verborgen zijn. Hun aanwezigheid is voelbaar, zonder dat alles meteen zichtbaar wordt. Net zoals veel aandoeningen die voor anderen onzichtbaar blijven.
De scheuren in het doek staan symbool voor veerkracht, groei en identiteit.
Entre les Éclats betekent letterlijk tussen de scherven. Het werk gaat niet over wat gebroken is, maar over wat zichtbaar wordt tussen de breuken.
